Edebiyat tarihindeki baş yapıtlardan biri “Dorian Gray’in Portresi”dir. Oscar Wilde tarafından 1890 yılında yazılmıştır. Gerek konusu gerekse yazımıyla hem yazarın hem de döneminin en ilginç eserlerinden biridir.

Hikayesinin kahramanı Dorian Gray oldukça yakışıklı bir aristokrattır. Güzelliğini sonsuza kadar saklamak için bir yol bulur: Hikayeye adını veren portre devreye girer. BUna göre Dorian Gray asla yaşlanmayacaktır. Başına asla kötü bir şey gelmeyecektir. Hatta yaptığı kötülüklerin günahları da ona asla yazmayacaktır. Tüm kötülük ve çirkinlikler Dorian Gray’in portresine yansıyacaktır. Bir kötülük mü yaptı, resim çirkinleşecektir. Aradan yıllar mı geçti, resim yaşlanacaktır.

Hikayenin değişik uyarlamalarında farklı sonlar yer alsa da orijinali portrenin bıçaklanmasıyla biter. Portre bıçaklanınca Dorian Gray, yaptığı tüm kötülükler, yaşlanmadığı yıllar ve günahlarına bir anda kavuşur ve çirkin biri olarak kalbinden bıçaklanmış bir şekilde biter. Bilindiği gibi hangi zaman diliminde yazılmış olursa olsun kötüler daima kötü ölürler.

Peki bu hikayeleri neden anlattım? Ülkemizdeki kurumlara bakalım: Bu kurumları yönlendiren, ona görevler veren büyüklerimiz var. Büyüklerimiz duruş itibarıyla asla itibarlarından kaybetmemeli. Büyüklerimiz yaşlanmamalı, büyüklerimiz günahlarının vebalini çekmemeli. Ama ortada geçen yıllar ve bir vebal varsa bunu çekecek de kişiler olmalı. İşte bu noktada kurumlar, Dorian Gray’in portreleri giriyor devreye…

Kurumlar devletin ilgili kişilerinden aldıkları yetkilerle kapatıyorlar, yasaklıyorlar. Bizim bilemediğimiz bir planın bizim hissedemediğimiz bir bölümünde asla ısınamayacağımız şeylere sarılıyorlar. Bu yüzden kimi sitelere girdiğimizde şu kurumun kararı şu kurumun önerisiyle kapanıyor internet siteleri.

Ama biz asla Dorian Gray’i o ilahi güzellikteki insanları suçlamayacağız. Ta ki günün birinde bu portreyle portrenin sahibi yüzleşinceye kadar. Ta ki günün birinde bu portre kalbinden bıçaklanıncaya kadar.

Edebiyatın hiçbir alanında kötülük cezasız kalmaz.